Αρχική     Ποίηση -Λογοτεχνία   Λίστα Ποιητών-Στιχουργών   Λίστα Τραγουδιστών 

Μάνος Ελευθερίου

   απ' το ποίημά του "Δεν είναι κόσμος εδώ"

"Δέν είναι κόσμος εδώ και μήτε τόπος για να ζήσουμε.

      Χρυσάφι ντροπής στοιβάζουν οι άνθρωποι.

      Ευεργετούν τον πλούτο και ελεούν το ασήμαντο."  

      Σώμα και Ψυχή  απ' την συλλογή του "Το νεκρό καφενείο"

Όχι μονάχα εκείνο που είμαστε κι ό,τι απόμεινε από μάς

ή ό,τι αγωνιζόμαστε να φαίνεται

αλλά μαζί μας σέρνουμε και τις μορφές των άλλων

που με τα χρόνια γίνονται ίσκιος ανάμνησης

μαζί μας σέρνουμε σημάδια και κομμάτια τους

το αίμα, την αγάπη τους, την περιφρόνησή τους

τα πάθη και τα μίση τους και την εκδίκησή τους

αυτά που χάσαμε σε τρόμους και κινδύνους-

όσα κερδίσαμε σε μάζες βιαστικές, τυραννικές

κι όσες μας έδωσαν χαρές περαστικές οι αθάνατοι.

Έτσι σιγά σιγά χτίζεται σώμα και ψυχή.

Έτσι σιγά σιγά το πρόσωπό μας.

Η δόξα των ανέμων 

         Οχτώ Νοέμβρη. Εποχή των χρυσανθέμων -

         γυαλί σπασμένο το κορμί σου καταγής.

         Ντυμένη θαύματα στη δόξα των ανέμων

         τον αιματόφυρτο καιρό αιμορραγείς.

         Οχτώ Νοέμβρη πια ποτέ δε θα ξανάρθει

         σαν θεατρίνα που έχει σβήσει αλκοολική

         κι ένα παιδί που μεγαλώνει μες τη στάχτη

         θα διδαχτεί απ' τους θεούς τη μαντική.

         Μες τα νεκρά τα καφενεία πέφτει χιόνι

         κι έξω περνάει μια κηδεία της συμφοράς.

         Των αισθημάτων λάμπει πάντοτε το αφιόνι

         σ' ένα κουτί μέσα κλεισμένο ζαφοράς.

         Πρέπει να μάθεις να διαβάζεις το σκοτάδι

         σαν ένα σώμα, στην αρχή συλλαβιστά.

         Να κατακτήσεις και το μπλέ που είναι στον Άδη.

         Να ιδρώνουν θάνατο οι χορδές και τα πνευστά.

         Σ' ένα δωμάτιο τρεις γιατροί συλλογισμένοι

         πίνουν θανάτους μιας ζωής πριν μ' αρνηθεί.

         Και συνεχώς με ψηλαφίζουν σαστισμένοι

         γιατί τι μέλλον μου λυσσάει για να σωθεί.

         Παλιά φεγγάρια της αγάπης τα μπακίρια.

         Πλεχτές κουβέρτες με τοπάζι και χρυσό.

         Μυρίζουν κίτρινο και δάφνη τα σανίδια

         και πίνω αρώματα και οινόπνευμα να ζω.

         Μες στις βελόνες του ένας ράφτης καρφωμένος -

         διαμάντια το αίμα του, καρφίτσες και κλωστές.

         Ένα παλτό μεταποιεί σαν μαγεμένος

         να το φορέσουν των ανέμων εραστές.

         Οχτώ Νοέμβρη και το σπίτι ταξιδεύει

         σ' ενός σουλτάνου τις αυλές ψηφιδωτό.

         Του σώματός μας τα κρυφά και τα ερέβη

          μόνο της τέχνης μας φυλούν την κιβωτό.

         Ποιμένες άγγελοι στα μοβ των αθανάτων

         πενθούν και ψάλλουν τη μεσίστια ζωή.

         Κι εγώ στο έλεος πενθώ των αοράτων

         και των προβάτων που πηγαίνουν για σφαγή.

         Απόψε τίποτα δεν έχεις να δηλώσεις.

         Η νομιμότητά σου εξωπραγματική.

         Αρκεί σαν γράμμα τη ζωή σου να διπλώσεις

         κι ύστερα παίζεις κοπτική και ραπτική.

         Οχτώ Νοέμβρη. Εορτή των Αρχαγγέλων.

         Των Μιχαήλ και Γαβριήλ Ταξιαρχών.

         Δεν έχει νόημα πως κάψαμε το μέλλον.

         Το κέρδος μένει και σωμάτων και ψυχών.

         Κι όπως τις ροζ τις εποχές των χρυσανθέμων

         πλανόδιοι θίασοι πουλούσαν μαγικά

         έτσι κι εσύ μέσα στη δόξα των ανέμων

         τα αινίγματά σου αθροίζεις με μηδενικά.

          ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΓΕΡΟΥ ΕΡΗΜΙΚΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΣΤΑ 1988

          Σαν φύλλο τριαντάφυλλου σέρνει το θάνατό του -

          πένθη και λάθη και χαμένες συναντήσεις.

          Ο ίδιος φταίει για όλα - ξέρει πια τον εαυτό του -

          δεν ξεχωρίζει την ψυχή απ' τις αισθήσεις.

          Τον έπνιξαν, τον βρώμισαν των άλλων τα σκουπίδια.

          Δεν υπολόγισε, δεν είδε τις αιρέσεις

          πως λέει κάποιος: "Με τα ψεύδη και με τα στολίδια

          ακόμη και να γκρεμιστείς, αρκεί ν' αρέσεις".

          Δεν άκουσε τι του 'λεγε μήτε η διαίσθησή του

          και βγήκε παίζοντας μονάχος δύο ρόλους.

          Με ανύποπτη την ερημιά σε τέτοιες παρορμήσεις

          επόμενο ήταν να στραφεί στους μονολόγους.