ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Η εξέγερση

Ο ρόλος μου σ' αυτήν την τρομερή υπόθεση, που τόση σύγχυση
έμμελε να προκαλέσει, ήταν να σηκώσω το μεγάλο καθρέφτη -
μυστήριο, τι μπορεί να χρησιμέψει ένας καθρέπτης σε τέτοιες στιγμές -
ύστερα κάποιος θά 'δινε το σύνθημα και θ' άρχιζε η εξέγερση, αλλά
ποιός θά 'δινε το σύνθημα? άλλοι έλεγαν ο φύλακας του πάρκου,
άλλοι ο αντικρινός φαρμακοποιός κι άλλοι αυτός ο άγνωστος που
περνούσε τ' απογέματα με το μαύρο καπέλο, αλλά τι σημασία έχει το
ποιός, άλλοι κάνουν τις εξεγέρσεις κι ας μην τους θυμάται η Ιστορία -
αλλά και ποιό θα ήταν το σύνθημα? άλλοι επέμεναν στη λέξη "χίμαιρα",
άλλοι στη λέξη "αθώος", πολλοί έδειχναν το μεγάλο εκκρεμές της πόλης
που είχε από χρόνια σταματήσει, αν έμπαινε άξαφνα μπροστά αυτό θα
ήταν το σημάδι, άλλοι πάλι κάθονταν στα καφενεία κι ισχυρίζονταν πως
θα τους ειδοποιήσουν εν καιρώ.

=====================================================================

Δειλινό


Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα -
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Χειμωνιάτικο απόγευμα

Ο δρόμος έρημος ανάμεσα στα σιωπηλά σπίτια, βράδιαζε, μια
γυναίκα στεκόταν πίσω απ' το τζάμι, κάτι περίμενε,
αλλά είχαν περάσει τα χρόνια,
ένα σκυλί στάθηκε στο πεζοδρόμιο και την κοίταξε,
έμειναν λίγο κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον
κι ύστερα σα να κατάλαβαν το μάταιο κάθε επικοινωνίας, το σκυλί
προχώρησε κι η γυναίκα κάθισε σε μια καρέκλα κι έκλαψε -
τότε εμφανίστηκε κάποιος, με πλησίασε,
"είσαι υπό παρακολούθησιν" μου λέει, θύμωσα,
"αφού είναι έτσι, του λέω, πρέπει νά 'ρχεσαι ξοπίσω μου",
"λάθος, μου λέει, εσύ θά 'ρχεσαι ξοπίσω μου"
τάχυνε το βήμα του και χάθηκε στο βάθος.

Κι εγώ αυτό το γράμμα, που κρατούσα στα χέρια μου, που το
πήγαινα?...
 

=====================================

Περιμένοντας το βράδυ

Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω που, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδια (...)

και συχνά μέσα στον ύπνο

ακούμε τα βήματα ή περνούν μες στον καθρέπτη

πρόσωπα

που τα είδαμε κάποτε σ' ένα δρόμο ή ένα παράθυρο και ξανάρχονται

επίμονα

σαν ένα άρωμα απ' τη νιότη μας - το μέλλον είναι άγνωστο,

το παρελθόν ένα αίνιγμα,

η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη. Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος,

άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι

οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ' ένα λυγμό, οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο

κι η εξήγηση θα 'ρθει κάποτε, όταν δεν θα χρειάζεται πια καμιά

εξήγηση.